Verweven verhalen - UCO Maïsstraat

26 september 2018door Dienst Beleidsparticipatie

Liliane Meirlaen werkte tussen 1959 en 1996 als hoofdkeurster in de UCO-fabriek. Ze blikt terug op die jaren.

Liliane: Van mijn 14 jaar heb ik op de vlasmolens gestaan. Ik vind het spijtig dat de mensen die hier gewerkt hebben, zijn moeten vertrekken. Er waren nog jongere mensen bij.

 

Vlooien en vuil

Ik woon hier nu al 51 jaar in de Bloemekenswijk. Toen ik trouwde, kwam ik in de Brugse Poort wonen. Ik moest alle dagen een half uur stappen van daar naar hier. Er reed wel een tram, maar daar kregen we geen geld voor. Ik werkte 6 op 7 dagen, de zaterdag tot half tien.

Wij waren ook altijd vuil, dat kwam door de stoffen. Hoe proper ge uw handen ook waste, ze bleven toch vuil. Dus aten we onze boterhammen dan maar zo op. Ik had geen last van kroeten op mijn handen in de winter; wij hadden daarvoor speciale zeep.

Bij de opstart van de weverij moesten we de kelder opkuisen. Die stond volledig leeg. We waren aan het vegen en niet veel later begon iedereen te scharten. We dachten: wat is dat? Het waren vlooien en ik vroeg aan onze meestergast: “Ronny: hebt gij daar ook last van?” “Neen”, zei hij. Maar de volgende ochtend kwam hij binnen en vroeg hij: “Zeg Liliane, die vlooien, waren dat zulke beestjes?”

 

Vrouwen onder elkaar

Ik heb gedurende jaren met drie Turkse meisjes gewerkt. Met een ervan heb ik nog altijd contact. Ze komt zelfs bij mij thuis. En als ik haar tegenkom op de markt en haar man is erbij, wel, dan krijgt hij evenveel zoentjes.

Mijn job op zich was niet moeilijk, maar ik werkte met vrouwen en dat is toch wat anders. Als ze van u niet moesten hebben, hadt ge het zitten. Als ze niet goed gewerkt hadden en ge durfde hen daarop te wijzen, dan was het verkeerd. Dan kreegt ge subiet achterklap. Met vrouwen is het altijd miserie, zeker als ze in groep zijn. Op een dag heb ik de ganse boel stilgelegd. Op een van de rollen stonden twee verschillende banden. Dus ik zei dat het niet goed was, dat het moest terugkeren. Natuurlijk had ik de boter gegeten, zogezegd omdat ik maar tot mijn 14 jaar naar school was geweest en iemand uit een andere ploeg tot haar 17. Tja, daarover ging het soms.

Meer over: 

Liliane Meirlaen (Foto: Patrick Henry)

Ontdek de verhalen van de Gentse Raconteurs

Heb je zelf een boeiend verhaal over je wijk? Over een markant figuur, een bijzondere plek, een opmerkelijke gebeurtenis?
Deel het op dit platform. Voeg je tekst in, laad een passende foto, video of audiofragment op, duid de wijk aan (adres of locatie) en publiceer. In het aparte tabblad bovenaan vind je een handige handleiding.
Wil je zelf mee op jacht naar interessante verhalen in je wijk en als reporter aansluiten bij de Gentse Raconteurs? Contacteer dan David Slosse, telefonisch op 0475 73 04 64 of via raconteurs@stad.gent