Roan

23 oktober 2019door Dienst Beleidsparticipatie

Voor de Startdag tegen armoede van 14/09/2019 tekenden de Raconteurs, op vraag van Woongift.Gent, een reeks van pakkende getuigenissen op.

Roan: “Nu voel ik me wel schuldig over alle dingen die ik mijn ouders heb laten kopen. Ik had gewoon niet in de gaten dat ze zich zorgen maakten over geld.“

Hij zegt dat hij niet veel tijd heeft. Hij heeft nog huiswerk. Roan is een geboren en getogen Gentenaar, dat kan hij niet verstoppen. Zijn ouders ontvluchtten vlak voor zijn geboorte de dictatuur in Togo. Een nieuw bestaan opbouwen in Gent bleek niet zo simpel. Als kind was Roan zich van niets bewust. Tot zijn ‘oma’ hem inlichtte.

Roan: “Mijn leven draait vooral rond grappen maken. Vrienden en school. Dat zijn de twee dingen in mijn leven. Volgend jaar ga ik naar de middelbare school en ik zou daar graag Duits leren. Nu kan ik alleen Togolees, Frans en Nederlands. Ik heb een paar vrienden in Duitsland waar ik mee chat. Ik ken al een paar woorden, maar niet genoeg. 
Ik zit bijna altijd op mijn telefoon. Mijn ouders vinden dat best, want dan ben ik tenminste rustig. Nu is het al veel beter, maar vroeger was ik echt een irritant kind. Ik kon niet stil zitten. Dus kochten ze mij een Playstation. Een gameboy, en daarna een spelconsole, een hoverboard en nu een iPhone. Dat zijn dure dingen. We moesten vaak sparen om die te kunnen kopen. Er werd ook niet over gesproken. Het enige dat ik merkte was dat mijn moeder de hele tijd boos was. Of eerder verdrietig. Ik hoorde mijn ouders luid spreken als ik in bed lag. Misschien had ik meer moeten opletten? Maar ik wist niet wat er aan de hand was. Mijn ‘oma’ heeft me toen verteld dat ze zich zorgen maakten over geld. Sindsdien let ik beter op met wat ik vraag.

Mijn ‘oma’ is niet mijn echte oma. Mijn echte oma woont nog in Togo. Als ik ‘oma’ zeg bedoel ik eigenlijk Lieve. Zij heeft mijn mama geholpen toen ze pas in België was. Vroeger kon ik vaak bij haar terecht als er problemen waren. Zij heeft me toen verteld over die geldproblemen. Misschien was dat ook de reden waarom we toen verhuisd zijn?

Is dat armoede? Ik weet het niet. Is niet iedereen ooit in zijn leven arm? Heeft niet iedereen ooit iets gewild dat die niet kon krijgen? Het is ook geen wereldramp. Het kan iedereen overkomen. Geld is ook niet zo belangrijk hoor. Maar geld tekort hebben is niet leuk. Ik denk wel dat die tijd voor ons voorbij is. Mijn moeder maakt zich wel nog steeds zorgen dat ze niet genoeg eten voor mij kan kopen. Maar dan zeg ik haar dat ik gewoon geen zin heb om te eten. Nu werkt mijn vader ’s nachts en mijn moeder overdag. Mijn broer en ik zijn nooit alleen, maar we zien onze ouders ook niet veel. Als we thuis komen van school, slaapt mijn vader meestal. Mijn broer komt altijd bij mij zodat ik niet kan werken voor school. Thuis is er geen plaats om te studeren. Ik denk dat ik ga vragen of ik tijdens de examens bij Lieve mag. Dan kan ik daar mijn Duits studeren.”

Tina De Gendt

Meer over: 

Roan (Foto: Robert Pieters)

Ontdek de verhalen van de Gentse Raconteurs

Heb je zelf een boeiend verhaal over je wijk? Over een markant figuur, een bijzondere plek, een opmerkelijke gebeurtenis?
Deel het op dit platform. Voeg je tekst in, laad een passende foto, video of audiofragment op, duid de wijk aan (adres of locatie) en publiceer. In het aparte tabblad bovenaan vind je een handige handleiding.
Wil je zelf mee op jacht naar interessante verhalen in je wijk en als reporter aansluiten bij de Gentse Raconteurs? Contacteer dan David Slosse, telefonisch op 0475 73 04 64 of via raconteurs@stad.gent