Remi, mens tegenover mens zou er geen oorlog zijn

06 februari 2019door Dienst Beleidsparticipatie

"De vredigste periode in mijn leven, dat was toen iedereen rondom mij gelukkig was."

Remi: "Ik ben van bachten de kupe, van Leisele een dorp 15 km onder Veurne op de Franse grens. De ene kant van de weg is België, de andere kant Frankrijk. Ik heb de oorlog dus meegemaakt op het platteland, niet in de stad, dat zal zeker verschil hebben gemaakt.

Ik weet nog toen de oorlog begon ...

Ik was tien. Die ochtend ging ik zoals gewoonlijk naar school. En ineens zie ik daar onze schoolmeester staan, in officiersuniform. Alle jonge mannen waren opgeroepen, mijn vader was net te oud.
Duitse vliegtuigen vlogen hoog over. Achter zich trokken ze witte strepen. De mensen hadden dat nog nooit gezien. “Daar in de lucht, dat is een boodschap van God”, zegden ze.
Langs de straten liep het vol mensen die voor de oorlog op de vlucht waren, op weg naar Frankrijk. ’s Nachts sloot de grens en dan kwamen die vluchtelingen aan de boeren vragen om in de schuur te mogen slapen. Zo ook bij ons. Ik weet nog dat ons moeder zoveel medelijden had met een oud koppel, dat ze haar eigen bed heeft afgestaan. Wij woonden toen ook pas in een nieuw huis, het oude stond er nog, leeg. ’s Nachts zat het er vol vluchtelingen. Mijn moeder bakte de hele dag brood voor ze.
Ook Franse troepen die ons land te hulp kwamen, marcheerden door ons dorp. Een hele dag en een hele nacht liepen onze straten vol Fransen. Later passeerden de Engelsen, in de andere richting.
De oorlog? Dat betekende dat er ineens van alles gebeurde wat er daarvoor niet was.

Schrik? Neen, niet echt.

Mijn vader was in de eerste wereldoorlog kanonnier geweest, hij kon het gevaar redelijk goed inschatten. Uren hebben we ’s nachts buiten gestaan, om te kijken naar de Engelse vliegtuigen en de fares van het afweergeschut in Veurne. Toen de kolonne van Engelsen die zich terugtrokken, door de Duitsers vanuit de lucht werd gemitrailleerd, ja toen zijn hier veel doden gevallen. Ik weet nog dat onze buren van langs de weg bij ons zijn komen schuilen. Daar zaten wij, ineengedoken onder de tafel, maar mijn vader ging wel buiten kijken.
Van de obussen hadden we wel schrik. En toen de Engelsen bij ons een mitrailleursnest groeven en kanonnen installeerden, toen vreesde mijn vader wel dat wij in de gevechten betrokken zouden geraken. Dat gebeurde gelukkig niet.
Wij waren toch op een of andere manier niet direct bij de oorlog betrokken, wij waren er eerder getuigen van, wellicht daarom zat de schrik er niet echt in.

Menselijkheid moet er zijn

Weet je wat er wel in mijn geheugen gegrift staat uit de oorlogsjaren? Dat we een schooljuf hadden in plaats van een schoolmeester en dat ik onder de bank onder haar rok kon kijken. Ja, mensen blijven mensen, ook in oorlogstijd.
Zo werden de Engelsen die hier sneuvelden onmiddellijk ter plekke begraven. Wel, de Duitsers groeven hun lichamen naderhand weer op om ze samen te leggen. Er was respect. Ik ken het verhaal van een Duitse officier die een Engelsman opgroef en in diens uniform een portefeuille vond met daarin een foto van vrouw en kindjes. Naar het schijnt heeft die Duitser daar staan huilen, tranen met tuiten.
Je hebt natuurlijk fanatieken, maar de meeste mensen zijn van elkaar geen vijanden. Het is de situatie die niet deugt.

Mensen horen boven cijfers en geld te staan

Te veel in cijfers denken en te weinig in mensen, dat is gevaarlijk. Ik heb nóg een oorlog meegemaakt, in Congo, bij de onafhankelijkheid. Het is altijd hetzelfde, het gaat altijd over geld, ook daar. Mens tegenover mens zou er geen oorlog zijn. Ik kijk dan ook met een bang hart naar wat er gebeurt. In bedrijven gaat het alleen nog over cijfers, over winst maken, over altijd meer winst maken zelfs. Als een directeur alleen nog getallen ziet, tja, waar gaat dat eindigen? Menselijkheid en vrede gaan samen. De vredigste periode in mijn leven, dat was toen iedereen rondom mij gelukkig was. Dat was toen mijn moeder na vier jaar ziek te zijn geweest, weer thuiskwam en dat ze mijn grootmoeder uit het home haalde om ook haar nog een schone oude dag te geven. Toen leefden wij in harmonie, toen voelde ik echte vrede." 

 

Remi Wicke is geboren in 1930 in Leisele, woont nu in GAW Wibier op de Antwerpsesteenweg in Gent en vertelt over wat oorlog en vrede in zijn leven betekent.

Meer over: 

Remi Wicke (Foto: Nadine V.)

Ontdek de verhalen van de Gentse Raconteurs

Heb je zelf een boeiend verhaal over je wijk? Over een markant figuur, een bijzondere plek, een opmerkelijke gebeurtenis?
Deel het op dit platform. Voeg je tekst in, laad een passende foto, video of audiofragment op, duid de wijk aan (adres of locatie) en publiceer. In het aparte tabblad bovenaan vind je een handige handleiding.
Wil je zelf mee op jacht naar interessante verhalen in je wijk en als reporter aansluiten bij de Gentse Raconteurs? Contacteer dan David Slosse, telefonisch op 0475 73 04 64 of via raconteurs@stad.gent