Noëlla

09 juli 2019door Dienst Beleidsparticipatie

"Een Britse soldaat nam mij op, gooide mij in de lucht en gaf mij een appel. Een onvergetelijk moment."

Noëlla: "Ik ben onlangs tachtig jaar geworden. Dat betekent dat ik nog een baby was toen de oorlog uitbrak. Nochtans gaan mijn eerste herinneringen heel ver terug. Ik ben opgegroeid aan de Voormuide in Gent. Mijn vader was daar coiffeur. In totaal zijn daar maar liefst vier generaties Lagrou aan de slag geweest, goed voor 111 jaar kapperszaak aan de Voormuide. We waren thuis met vijf kinderen. Tijdens de oorlogsjaren zijn we meermaals gaan schuilen in de ruime kelder van Filène en Fillemond, de plaatselijke kleermaker in de cité achter ons deur.

In 1944 moet de situatie in Gent toch te dreigend geworden zijn, want mijn ouders besloten om mij en twee van mijn broers naar aparte boerderijen op het platteland te sturen. Daar zouden we veilig zijn. Zelf werd ik ondergebracht bij Oscar Raes, een boer uit Nevele. Ook al was ik toen pas zes, ik kan nog het ganse huis tot in de details beschrijven. Ik herinner me een grote woonst met een Leuvense stoof in de keuken. Zelf sliep ik er op een matras in de voute. Ik ben er nooit iets tekort gekomen. De Duitse soldaten kwamen er soms over de vloer. Omdat mijn haar veel krullen had, noemden ze mij Shirley Temple. Ze vonden mij waarschijnlijk een schattig kind. Later zijn er andere soldaten gekomen, met een erg vijandige houding.

Daar op het platteland ging voor mij een nieuwe wereld open: die weidsheid van de velden, de pruimen- en kerselaars, de vele groenten, dat waren wij in de stad niet gewoon. En natuurlijk de dieren. Ik zag er voor het eerst een varken geslacht worden en ik mocht de boer meehelpen bij het melken van de koeien. Daarbij spoot hij wel eens een straal melk in mijn gezicht, om mij te plagen. We kregen er als kind zeker voldoende zuivelproducten. Ik beleefde er een mooi jaar en kon daar onbezorgd buiten spelen, het was er veilig. Mijn moeder is mij in dat jaar tweemaal komen bezoeken. Ze was toen zwanger van mijn jongere zus. Eenmaal is ze, hoogzwanger, in de gracht moeten springen, omdat er toch een bombardement was.

Tegen het einde van de oorlog woonde ik weer thuis, aan de Voormuide. Ook al was ik maar zes jaar, die beelden van de bevrijding staan in mijn geheugen gegrift. Het goede nieuws vernamen we via de radio. De mensen kwamen met zijn allen naar buiten en je zag en hoorde iedereen op straat juichen, dansen, elkaar omhelzen en applaudisseren voor de voorbijrijdende tanks. Ik zie mijn grootmoeder nog staan zwaaien naar die soldaten. Zelf heb ik daar ook nog een bijzondere herinnering aan: een Britse soldaat nam mij op, gooide mij in de lucht en gaf mij een appel. Een onvergetelijk moment."

De grootmoeder van Noëlla begroet de Canadese bevrijders

Ontdek de verhalen van de Gentse Raconteurs

Heb je zelf een boeiend verhaal over je wijk? Over een markant figuur, een bijzondere plek, een opmerkelijke gebeurtenis?
Deel het op dit platform. Voeg je tekst in, laad een passende foto, video of audiofragment op, duid de wijk aan (adres of locatie) en publiceer. In het aparte tabblad bovenaan vind je een handige handleiding.
Wil je zelf mee op jacht naar interessante verhalen in je wijk en als reporter aansluiten bij de Gentse Raconteurs? Contacteer dan David Slosse, telefonisch op 0475 73 04 64 of via raconteurs@stad.gent