Linda

25 oktober 2019door Dienst Beleidsparticipatie

Voor de Startdag tegen armoede van 14/09/2019 tekenden de Raconteurs, op vraag van Woongift.Gent, een reeks van pakkende getuigenissen op.

“Mijn hondjes zijn het enigste dat ik nog heb.”

Ze heeft meer slechte dan goede dagen, maar vandaag is een goede dag, zegt ze. “Ge kunt een keer praten met iemand, dat is belangrijk.” Linda (65) woont alleen met haar honden, “mijn baby’tjes”, op de negende verdieping aan de Watersportbaan. “Ik betrouw hier niemand.” Ze heeft een harde blik in haar ogen terwijl ze vertelt. Tot ze over haar hondjes en haar ouders begint.

Linda: “Ik heb 47 jaar op Malem geleefd met mijn ouders. Ik heb daar heel graag gewoond. We hadden een grote tuin en hadden daar kiekens lopen, kwartels, 52 perruchen, konijnen, kalkoenen. En dat mis ik natuurlijk, hé. Hier heb ik alleen een klein terraske.Ik heb altijd voor mijn ouders gezorgd. 22 jaar geleden zijn ze gestorven, mijn mama eerst, en mijn papa nog geen maand nadien, gestorven van ‘t verdriet. Ik moest daar toen buiten want dat huis was te groot voor mij. Ik wilde op Malem blijven, ge kent daar veel mensen. Maar ze steken mij hier.

In ‘t begin was het hier zeker goed. De mensen kwamen overeen. Ik had hier zes vriendinnen in mijn blok. ‘s Middags zaten we te babbelen. De ene bracht koffie mee, cola, koekskes, ik bracht taart mee. Maar nu … ‘t Is niet meer gelijk vroeger. Niemand zegt nog goeiedag. Ik weet niet meer wie dat er hier woont.

Mijn vriendinnen zijn allemaal al dood. Sonjaatje was mijn beste vriendin, mijn hartsvriendin gelijk dat ze zeggen. Bijna alle dagen gingen we bij elkaar een potje koffie drinken. Ik heb nog altijd de neiging om in de lift op het tweede te duwen, om naar haar te gaan. Ze is dan ziek geworden, kanker. Ik heb voor haar gezorgd gelijk dat ik voor mijn ouders gezorgd heb. Ik heb alles gedaan wat ik kon. Maar twee jaar en half geleden is ze gestorven. Toen ik dat hoorde, zei ik: dat kan niet, dat is niet waar. Ik geloofde het niet. Van de emoties ben ik ineengezakt, boem!, ik lag daar. Drie weken heb ik in het ziekenhuis gelegen.

Ik heb meer slechte dan goeie dagen. Een goeie dag is als mijn zus van Frankrijk komt. Dan praten we over den goeien ouwen tijd, wat we allemaal uitgestoken hebben en al. Maar het is al maanden geleden dat ze nog geweest is, ze sukkelt met haar knie, met haar rug. Ze zegt: kom een keer af naar hier. Maar ik zeg: nee, ik laat mijn beesten niet alleen. Ik durf niet, ik betrouw hier niemand. Mijn hondjes zijn het enigste dat ik nog heb.

Ik heb soms de courage niet om met de mensen te babbelen. Een keer naar de Blaarmeersen, ja, met mijn beesten, mijn twee kleine baby’tjes zeg ik daar tegen. Dan zit ge op een bankske, ge ziet daar mensen lopen en kinderen spelen. Zo gaat uw dag ook voorbij. Anders zit ik hele dagen voor die tv. ‘s Avonds zit ik soms naar de televisie te kijken en dan komen die beelden voor uw ogen. Van mama, papa, mijn vriendinnen, de goede momenten, niet de slechte. Dan durf ik soms een keer wenen in bed. Maar ‘s anderendaags is dat dan over Het meest mis ik mama en papa. Alle weken ga ik hun graf bezoeken, in Lochristi, met de bus. Ik mag nog ziek zijn, alle weken ga ik, de donderdag. Dan sta ik daar gewoon te praten en te doen. En het is precies of mama antwoord geeft. Nadien voel ik mij dan goed. Dan valt alles (blaast diep uit) van mij af.”

Rudy Pieters

Meer over: 

Linda (Foto: Robert Pieters)

Ontdek de verhalen van de Gentse Raconteurs

Heb je zelf een boeiend verhaal over je wijk? Over een markant figuur, een bijzondere plek, een opmerkelijke gebeurtenis?
Deel het op dit platform. Voeg je tekst in, laad een passende foto, video of audiofragment op, duid de wijk aan (adres of locatie) en publiceer. In het aparte tabblad bovenaan vind je een handige handleiding.
Wil je zelf mee op jacht naar interessante verhalen in je wijk en als reporter aansluiten bij de Gentse Raconteurs? Contacteer dan David Slosse, telefonisch op 0475 73 04 64 of via raconteurs@stad.gent