“Ik leef heel fel in het nu”

27 april 2020door Rudy P.

Ze mist haar senioren, haar drukke sociale leven. “Ik leef heel fel in het nu”, vertelt Nicassia vanuit haar huisje aan de Dampoort.

De laatste dag voor de lockdown was heftig, vertelt Nicassia Pollentier (55). Elke dag haalt ze senioren uit Sint-Amandsberg en Oostakker op met een Hendriks-busje. Die moeten allemaal naar het dagcentrum Heiveld in Sint-Amandsberg. ‘s Avonds brengt ze iedereen weer terug. “Ik ga ook telkens binnen bij de mensen. Dat creëert een bijzondere band.”

In één klap was dat gedaan. “De donderdagochtend, 12 maart, hebben we nog gewoon gereden. Maar heel onverwachts kregen we het nieuws dat ze gingen sluiten. ‘s Namiddags, voor de tweede rit, was er een enorme chaos. Er was een spoedvergadering bij het dagcentrum: vanaf maandag ging alles sluiten.

“Ook de mensen zelf reageerden emotioneel. De helft van de groep heeft een of andere vorm van dementie, maar de andere helft besefte goed wat er aan de hand was. Die laatste rit was er een vrouw echt aan het huilen. Die zit nu heel alleen.” 

Kleine drama’s

Ze denkt regelmatig aan de mensen die ze alle dagen in haar busje heeft. “Je hoort de verhalen van de woonzorgcentra, maar die zien nog mensen. In mijn doelgroep zijn er verscheidene waarvan ik zeker weet dat ze gaan vereenzamen. 

“Ook van mensen die niet alleen wonen, weet je dat er kleine drama’s gaan gebeuren. Ik weet van één man met verschillende problematieken: zijn vrouw kan dat echt niet aan. Hij stond eigenlijk klaar om naar een woonzorgcentrum te gaan, maar dat is ook allemaal stopgezet. Die zitten daar nu.

“Ik probeer er niet te veel aan te denken. Ieder heeft zijn eigen verhaal. Voor de ene is het al zwaarder dan de andere. Sommigen zullen wel goed opvangen worden. Maar het blijft wel zwaar.”

Eenzaamheid

Nicassia is nu technisch werkloos. “Ik heb geen idee wanneer ik opnieuw ga beginnen. De maatregelen voor de ouderen zullen waarschijnlijk het laatst versoepeld worden.” Ook haar sociale leven is helemaal stilgevallen. Ze woont de helft van de tijd alleen, in een huisje in de Brunaustraat, in de Dampoortwijk, de andere helft woont haar zestienjarige zoon in co-ouderschap bij haar.

“De eerste week had ik mijn zoon niet en dat was slikken. De eenzaamheid … Ik ga wel wandelen met iemand, maar ik ben sowieso geen wandelaar. Ik heb nogal veel sociale contacten, ik onderneem veel, ik ben veel weg: dat viel allemaal weg. Het is niet dat ik mij verveel, maar het is gewoon het sociale contact dat ik mis.”

Overbelaste pols

Nu houdt ze zich bezig met klusjes in huis. Noodgedwongen moet ze ook daar gas terugnemen. “Ik had een hele lijst met klusjes, snoeien in mijn tuintje, mijn kasten uitkuisen. Ik heb hier verbouwingen gehad en er zijn nog dingen die ik zelf moet afwerken. Ik zit ook bij een groepje waarvan ik de boekhouding doe. Allemaal dingen die ik had uitgesteld. 

“Met als resultaat dat ik nu met een polsontsteking zit, door overbelasting”, lacht ze. “De dokter zegt dat ik het wat kalmer aan moet doen. Ik ging nog schilderen in huis, maar dat zal even moeten wachten.”

Banierparkje

Haar buurt maakt het allemaal wat draaglijk. “Ik heb het huisje vijf jaar geleden kunnen kopen, door een erfenis. Ik ging nooit van mijn leven iets kopen, ik heb geen baksteen in mijn maag. Maar ik heb twee keer kort na elkaar serieuze problemen gehad met een verhuurder. Je voelt je machteloos dan. Ik heb dan wel die twee processen gewonnen, maar de tijd die je daar dan moet insteken, dat was echt merde.”

“Ik woon hier heel graag. Mijn koertuintje kijkt uit op het Banierparkje. Ik weet nog, toen ik hier binnenkwam ... de inrichting was afschuwelijk, maar de sfeer was direct van: hier voel ik mij goed. Ik heb zon in de namiddag. Ik heb niet getwijfeld.”

Goed contact met de buren

“Ik had alleen een beetje schrik voor de buurt. Het is tussen de Dendermondse- en de Antwerpsesteenweg. Maar dat valt heel goed mee. Ik merk ook een verbetering in de vier jaren dat ik hier woon. 

“Er wordt enorm veel gedaan qua buurtwerkprojectjes. Ik heb een goed contact met de buren. Ik heb zelfs een Whatsapp-groep met een paar buren. We gaan in de zomer ook zo een soort speelstraat organiseren. 

“Er is hier een gezonde mix, er zijn ook een paar Turkse families. Ik ga niet zeggen dat ik iedereen in mijn straat ken, maar de meesten toch wel. Af en toe doe je eens een klapke met elkaar, en dat vind ik plezant. In deze periode sla je zelfs sneller een praatje. Je blijft wat langer plakken als je elkaar tegenkomt - met de nodige afstand natuurlijk. En we weten ook: als we iets nodig hebben, kunnen we bij elkaar terecht.”

Minder op Facebook

In haar huisje aan de Dampoort lijkt de buitenwereld vandaag veraf. Het nieuws volgt ze steeds minder, merkt ze. “In het begin keek ik nog naar het nieuws op de televisie, maar nu niet meer. Ik ben genoeg geïnformeerd met wat ik op de radio hoor en af en toe op mijn smartphone lees. De media houden toch de angst in stand, vind ik. Ze concurreren een beetje tegen elkaar op.

“Ik merk dat ik ook minder op Facebook zit dan in het begin. Ik gebruik Facebook en Messenger natuurlijk voor mijn sociale contacten. Maar wat je op Facebook allemaal leest, al die berichten … De ene heeft zijn mening, de andere heeft zijn mening, er wordt nogal veel geleuterd, vind ik.”

Fel in het nu

Hoe de komende weken er gaan uitzien, daar denkt Nicassia nog niet te veel aan. “Ik maak me soms wel ongerust over mijn job. Ik zou het heel erg vinden mocht ik daar om de een of andere reden niet meer kunnen werken. Maar aan de andere kant denk ik: ik ga mezelf niet te veel opjagen.

“Ik leef heel fel in het nu. Ik merk dat er een soort manier is om naar binnen te gaan, een beetje reflecteren over alles, automatisch ook minder behoefte om mensen te zien. Is dat nu omdat je weet dat het niet kan, ik weet het niet. Maar het gaat me niet slecht af.”

Meer over: 

Nicassia Pollentier

Ontdek de verhalen van de Gentse Raconteurs

Heb je zelf een boeiend verhaal over je wijk? Over een markant figuur, een bijzondere plek, een opmerkelijke gebeurtenis?
Deel het op dit platform. Voeg je tekst in, laad een passende foto, video of audiofragment op, duid de wijk aan (adres of locatie) en publiceer. In het aparte tabblad bovenaan vind je een handige handleiding.
Wil je zelf mee op jacht naar interessante verhalen in je wijk en als reporter aansluiten bij de Gentse Raconteurs? Contacteer dan David Slosse, telefonisch op 0475 73 04 64 of via raconteurs@stad.gent