Hoe de Wondelgemstraat op slag een stille straat werd

08 mei 2020door Dienst Beleidsparticipatie

“Gent is ook mijn stad”, lacht de Nepalese Sanju tijdens het gesprek dat we voeren in een taal die schippert tussen Engels en Nederlands.

Ruim 15 jaar geleden strandde Sanju Udas in Gent voor haar studies aan de UGent. Uiteindelijk werden het twee master diploma’s: een in de biowetenschappen - voedingsindustrie en een in voeding en plattelandsontwikkeling. Eerder had ze er al een traject op zitten met tussenstops in India, Nepal en Italië. Haar man, Raju Thapa is eigenlijk een Nepalese Indiër. “Maar we hebben elkaar toch gevonden”, lacht Sanju.
Intussen is Gent al lang hun stad geworden. Sanju: "Weet je dat we zelfs een lied geschreven hebben over Gent in de Nepalese taal? We zijn nog bezig met de vertaling in het Engels."

 

Pittige geuren en smaken

Intussen hebben Sanju en Raju twee dochters, 6 en 11 jaar oud en wonen ze in de wijk Rabot-Blaisantvest. Daar baten ze in de Wondelgemstraat een voedingswinkel uit. Sanju: “Ja, dat past wel wat bij de opleiding die we genoten hebben. Hier in België misten we toch snel de pittige ‘flavours’ en ‘spices’ die de Oosterse gerechten zo typeren. We houden nogal van pikant en misten hier onze vertrouwde keuken. Het aantal Nepalese restaurants in Gent is ook al op één hand te tellen. In onze zaak vind je vooral Nepalese, Indische en lokale Europese specialiteiten.”
 

Het is zo stil in de Wondelgemstraat

De coronacrisis maakte dat ook de Gentse straten er plots verlaten bij lagen. Gelukkig is de winkel van Sanju en Raju een voedingszaak, waardoor ze open mochten blijven. Sanju: “Dat was voor ons een opluchting. Maar we voelen het verschil enorm: veel mensen komen hun huis niet meer uit. En door de sluiting van de scholen zat ik plots met onze twee dochters thuis. Dat maakte dat ik thuis ben gebleven voor hen terwijl Raju de winkel open houdt. Het had ook geen zin om daar nog met twee te staan voor een handvol klanten.”  
Het is toch bevreemdend: de anders zo warme en drukke Wondelgemstraat werd plots heel kil en stil. Sanju “Op zich vind ik die straat eigenlijk te druk en te gevaarlijk wat autoverkeer betreft. Maar het contrast nu is wel erg groot. Ineens zag je hoe mensen met een boog om elkaar heen begonnen te stappen en een stuk afstandelijker werden, zeker in de fysieke contacten. Mensen geven elkaar geen hand of kus meer. Als Nepalezen viel dat nog wel mee voor ons; wij zijn van nature geen knuffelaars (lacht).”  

 

De quarantaine

Anderzijds merkt Sanju dat corona een creatieve kant in de mensen naar boven haalt. “Je kan er niet meer naast kijken, vooral op sociale media: mensen dagen elkaar uit met een challenge en velen pakken uit met eigen creaties of spelen muziek, zingen,…” 
De quarantaine begint wel zwaar door te wegen, vooral voor de kinderen. Sanju: “Ik merk echt het verschil: in het begin verloopt alles nog goed, maar nu zijn ze dat binnen zitten moe. Ze zijn opvallend drukker in huis, roepen al eens tegen elkaar en lopen hier soms rond met een hoge graad van vakantiegevoel.  Gelukkig hebben we nog een kleine tuin. Aan mij om het schoolwerk op te volgen en hen creatief bezig te houden.” Een van haar dochters speelt nu tweemaal daags op de piano en verkeert volop in een ware tekenfase, getuigen de tekeningen die Sanju mij voor de camera houdt.  

Sanju houdt ook regelmatig contact met haar familie en vrienden in Nepal. “De situatie in het oosten lijkt onder controle. Mensen volgen er goed de richtlijnen en zijn erg voorzichtig. In het westen worden bijkomende maatregelen getroffen omdat de verspreiding er toenam. Wel mooi om te zien is dat de vervuiling in Kathmandu nu drastisch vermindert. Maar de vrees leeft dat dit van korte duur zal zijn.”

 

Lichtfestival in Barabot

Of er dan nog zaken zijn die ze mist uit haar land van herkomst, wil ik weten. Lang hoeft Sanju niet na te denken over deze vraag. “Het lichtfestival! In de hindoe-cultuur in Indië en Nepal wordt dat festival ieder jaar gehouden tussen half oktober en half november. We feesten dan vijf dagen lang en werkt echt verbindend tussen de familie en de mensen.”

De Nepalese gemeenschap in Gent bestaat, maar is niet altijd zichtbaar. Sanju: “We houden geregeld religieuze en culturele bijeenkomsten met familie en vrienden. Die verbondenheid is voor ons erg belangrijk. En we ondernemen ook pogingen om onze cultuur te delen met stadsgenoten. Zo ben ik zelf actief betrokken bij de buurtwerking van Barabot in eetcafé Toreken in het Rabot. In oktober vorig jaar hebben we daar een mini-lichtfestival georganiseerd voor de wijkbewoners. Ja, wij voelen ons verbonden met de gemeenschap in het Rabot.”

 

 

 

  

Ontdek de verhalen van de Gentse Raconteurs

Heb je zelf een boeiend verhaal over je wijk? Over een markant figuur, een bijzondere plek, een opmerkelijke gebeurtenis?
Deel het op dit platform. Voeg je tekst in, laad een passende foto, video of audiofragment op, duid de wijk aan (adres of locatie) en publiceer. In het aparte tabblad bovenaan vind je een handige handleiding.
Wil je zelf mee op jacht naar interessante verhalen in je wijk en als reporter aansluiten bij de Gentse Raconteurs? Contacteer dan David Slosse, telefonisch op 0475 73 04 64 of via raconteurs@stad.gent