"Het is een beetje een dorp aan de rand van de stad"

08 april 2020door Rudy P.

Een dorp aan de rand van de stad, noemt ze haar buurt in Sint-Amandsberg. Een zegen in deze eenzame tijden.

Dezer dagen slaan de bewoners van de Scheldestraat een praatje via het raam en voor de deur. En ook hier gaat geen dag voorbij zonder dat er voor het zorgpersoneel wordt geapplaudisseerd. “Er hangt hier een goede vibe”, zegt Kaat De Langhe. 

Samen met haar man Wouter en dochters Fee (7) en Lotte (9) woont ze hier nu zeven jaar, vertelt ze tijdens een videogesprek vanop haar slaapkamer. (“We hadden hier een gigantisch bureau gemaakt, eigenlijk voor mijn hobby’s, maar nu komt dat goed van pas.”)

“Daarvoor hebben we een hele poos aan de Nieuwe Vaart gewoond. We wisten toen dat we in deze buurt wilden wonen. Niet specifiek de Scheldestraat, maar het was wel een van de straten waar we voortdurend op en af fietsten, om te zien of er iets te koop kwam.” 

De knuffelende overbuurvrouw

“Lotte was toen nog heel klein. In Gentbrugge, Mariakerke, en ook hier in Sint-Amandsberg had je buurten met veel jonge gezinnen, dat sprak ons wel aan. Ook leuke huizen, een gemoedelijke sfeer, volk op straat, mensen die elkaar beter kennen, een bakker in de buurt. Eigenlijk is het een beetje een dorp aan de rand van de stad. Dat gevoel heb ik heel erg.

“Een half uur nadat we ons huis hadden gekocht, stond onze overbuurvrouw Sabine ons al te knuffelen, dat is daarna niet meer gestopt. Ik ken in de rest van de Scheldestraat veel mensen, maar zeker in ons stukje, het stukske naar beneden, ken ik bijna iedereen. 

“Er is een fijne sfeer, een eigen Facebookgroep, er zijn altijd initiatieven om samen dingen te doen, een nieuwjaarsdrink, een barbecue een keer per jaar. Toen we hier pas woonden zijn we met de overbuurvrouw op weekend gegaan. Dat soort zotte dingen. We hebben een tuin en iedereen droomt wel van een grotere tuin, met een moestuin en zo, maar als ik dan kijk naar andere straten, dan kan ik mij geen fijnere straat of buren wensen, ik zie niet goed in hoe ik mij zou kunnen verbeteren.”

Bevreemdend

Kaat werkt zoals haar man en zoveel anderen in haar buurt thuis nu. Ze is archeologe en  werkt als beleidsmedewerker bij het Vlaamse agentschap Onroerend Erfgoed. “We zijn het agentschap dat instaat voor de zorg voor monumenten, cultuurhistorische landschappen en archeologie.

“Ik pendel dus normaal elke dag naar Brussel, met de trein naar Brussel-Noord, naar Tour & Taxis. Ik werk daar in het Herman Teirlinckgebouw." Maar dat is nu al even geleden. Ze herinnert zich de sfeer op 13 maart, de dag dat de lockdown inging, nog goed. “Ik heb die vrijdag mijn laatste vergadering gehad. Wij waren het enige team op onze verdieping dat nog aanwezig was. Dat was heel bevreemdend. We zeiden toen tegen elkaar: Oké, we gaan elkaar pas over zoveel weken terugzien. De mensen van de koffiebar, het restaurant zaten er wat verloren bij.

“Ook op de trein was het supervreemd. Bij het gaan zag je hoe mensen vier banken vrij lieten, ik zag ook hoe mensen eerst een stuk plastic op de bank legden en dan pas gingen zitten. En het toppunt, bij de rit terug zat er een vrouw schuin naast mij haar temperatuur op te nemen!"

Superdruk

De lockdown kwam op het slechtst mogelijke moment voor haar werk. “Het was net superdruk, we zitten met een nieuwe legislatuur, een nieuwe minister, een ondernemingsplan maken, allemaal projectplannen uitwerken, dat was allemaal aan het opbouwen naar een piek en ineens is alles stil gevallen. 

“De eerste paar weken moest iedereen wat op zijn positieven komen. Maar nu is het weer zeer druk, nu moet er weer van alles klaar zijn tegen dan, tegen dan, tegen dan. Dat is heel raar met dat telewerken.”

Geveld door corona

Ook Wouter, die net als Kaat archeoloog is, heeft het meer dan druk. Aan de Gentse universiteit doet hij archeologisch onderzoek naar de Eerste Wereldoorlog. Om dat uit te breiden naar de Tweede Wereldoorlog moet hij net nu een nieuw voorstel indienen om zo geld zien te vinden. 

“Dat is moeilijk, want je moet met heel veel collega’s afstemmen over wat er precies in komt, dat voorstel wordt dan door een heel panel van experts doorgelicht”, zegt Kaat. “Bovendien was een van die collega’s de laatste weken ook geveld door corona.”

Het schema van de dochters

Twee thuiswerkende ouders, met zware deadlines: niet evident om dat met de kinderen te combineren. “Dat is eerste en vierde studiejaar. Maar ze zijn superflink. Ze trekken hun plan. Ze hebben zelf een schema opgesteld waar ze zich rigide aan houden. In de voormiddag is het dus echt school. Altijd op hetzelfde uur opstaan, half acht, en dan ontbijten en dan beginnen ze. Eerst wiskunde, dan speeltijd, eten ze een fruitje, dan weer school, en zo houden ze zich de hele voormiddag bezig.

“Ze hebben natuurlijk wel begeleiding nodig tijdens het schoolwerk. Het duurde een paar dagen voor we doorhadden wat het beste werkte, maar nu spreken we af - afhankelijk van de conference calls, want daarvan zijn er nu massa’s - dat we afwisselen: om beurten doet iemand de voormiddag en de andere dan de namiddag.” 

Weekends

“Dan heb je elk toch een halve dag dat je geconcentreerd kunt werken. Sowieso kom je tijd te kort voor je werk. Dus dat is soms vroeger opstaan en op voorhand nog wat werken, of ‘s avonds laat nog werken.

“Maar als je eerlijk bent, dan doe je maar de helft van je werk. Ik kijk zo hard uit naar de weekends, gewoon omdat ik mij dan niet schuldig hoef te voelen voor al het werk dat ik niet gedaan krijg. In het weekend maakt het niet uit, het is lekker weer, je hebt tijd voor de kinderen, maar in de week geeft mij dat extra stress.”

Soms zijn er van die dagen, vertelt ze tot slot, dat het ineens te veel wordt. “Je kunt niet zeggen waarom, er is geen echte aanleiding, maar ineens weegt het. Het is ook zo schizofreen: het is mooi weer, en op zich is het gezellig, maar dan besef je ineens dat het toch niet gewoon is.”

Kaat De Langhe

Ontdek de verhalen van de Gentse Raconteurs

Heb je zelf een boeiend verhaal over je wijk? Over een markant figuur, een bijzondere plek, een opmerkelijke gebeurtenis?
Deel het op dit platform. Voeg je tekst in, laad een passende foto, video of audiofragment op, duid de wijk aan (adres of locatie) en publiceer. In het aparte tabblad bovenaan vind je een handige handleiding.
Wil je zelf mee op jacht naar interessante verhalen in je wijk en als reporter aansluiten bij de Gentse Raconteurs? Contacteer dan David Slosse, telefonisch op 0475 73 04 64 of via raconteurs@stad.gent