"De jongens hebben zich stevig in ons hart en hoofd genesteld."

10 november 2020door Ann V.

Griet is met haar gezin 'steungezin' voor Madian en Marwan die in 2018 als niet-begeleide minderjarige vluchtelingen in België aankwamen.

Griet Desutter (44) woont samen met haar man Filip en hun twee kinderen Lolita (14) en Cezar Jules (9) aan het Rabot. Sinsds mei 2019 zijn zij 'steungezin' voor Madian (19) Marwan (17), twee Irakese broers die in 2018 als niet-begeleide minderjarige vluchtelingen in ons land aankwamen. Intussen hebben de broers zich stevig in het hart en hoofd van het gezin genesteld. De broers krijgen ondersteuning van het Stedelijk Opvanginitiatief (SOI)* en vzw Minor Ndako*. Deze organisaties zijn nog op zoek naar steungezinnen die 'een beetje familie' willen zijn voor gevluchte jongeren.

Hoe kwam je op het idee om steungezin te worden?

Griet: Ik wou al lang opnieuw iets doen voor vluchtelingen maar de juiste formule was nog niet op mijn pad gekomen. Ik heb nooit kunnen omgaan met het onrecht dat sommige mensen treft wanneer ze niet in hun land kunnen blijven. Als student zette ik mij samen met gelijkstemde vriendinnen in bij ‘Vluchtheuvel’, een organisatie voor vluchtelingen in Brugge. Ik heb 'Sociaal Cultureel Werk' gestudeerd maar ik heb het beroep nooit uitgeoefend. Misschien schuilt er ergens in mij nog een halve sociaal-assistent (lacht).

Intussen ben ik getrouwd en heb ik een gezin met twee kinderen. Wij hebben een druk en intens leven maar ik wou toch mijn steentje bijdragen. Als je zelf niet te veel obstakels in je leven hebt waarom zou je het dan niet doen?"

Via een vriendin kwam ik te weten dat het 'Stedelijk Opvang Initiatief' (SOI) 'steungezinnen' zocht voor kwetsbare niet-begeleide minderjarige vluchtelingen. Ik ging mij informeren en was direct enthousiast. Dit leek de mij ideale formule voor ons gezin. Als 'steungezin' kan je zelf bepalen hoeveel engagement en tijd je aan de steunrelatie wil besteden. Ik besprak het verder met mijn man en we beslisten om ervoor te gaan.

Hoe ging dat in zijn werk?

Griet: Het SOI ging op zoek naar een match die paste bij ons gezin. Wij waren eigenlijk op zoek naar één jongere. In april 2019 kwamen er twee broers aan in het SOI. Ze waren 17 en 15. En we dachten, waarom niet?

Onze eerste ontmoeting verliep wat stuntelig. Onlangs zei Madian daarover dat ze het begrip 'steungezin' helemaal niet begrepen hadden en dat ze dachten dat ze een nieuwe sociaal assistent gingen krijgen. Zat daar ineens een gezin van vier voor hen. We hadden pannenkoeken meegenomen en een kaartje met ‘Nice to meet you!’ op, maar ze verstonden geen Engels of een andere taal die wij machtig zijn. Na een tijdje zei ik 'Als jullie willen, kunnen we familie worden.' Het woordje 'familie' begrepen ze en ze zeiden ja.

Zo kan je het begrip 'steungezin' nog het best omschrijven, een beetje familie zijn voor hen, zorgen dat je er bent. Er is dan ook geen officiële verbintenis tussen het 'SOI' en ons. Elk steungezin vult het zelf in. En zo is het ook gegaan, we hebben het voor onszelf een beetje uitgevonden en vorm gegeven. We doen alledaagse dingen samen: koken, eten, verjaardagen vieren, een tandartsafspraak maken, spelletjes spelen, huiswerk maken, wandelen, fietsen. Het is uiteindelijk veel meer geworden dan we zelf gedacht hadden. Zowel qua tijdsbesteding als qua ruimte die ze innemen in ons hart en in ons hoofd. We zien elkaar heel graag.

Hoe reageerden de kinderen op de komst van de broers?

Griet: Toen we ons plan met hen bespraken, waren ze niet echt enthousiast. Ze waren toen 12 en 7 en wellicht bang dat ze aan aandacht gingen moeten inboeten. Intussen zijn de jongens als broers voor hen. Ze noemen hen ook zo.

De jongens waren erg verlegen toen ze aankwamen. Ze spraken uiteraard ook geen Nederlands maar de aanwezigheid van onze kinderen werkte enorm drempelverlagend. De jongens voelden zich van meet af aan op hun gemak bij hen. Kinderen hebben geen gêne, geen barrières. Terwijl wij heel erg ons best deden om onze taal te verzorgen en traag te praten, spraken onze kinderen hen zonder remmingen aan, mét stevige Gentse tongval. Lolita en Cezar Jules zijn van groot belang in het steungezin. Zij vormen als het ware de maïzena. Wij zijn daar heel dankbaar voor. Ook zij hebben de jongens in hun hart gesloten.

Vorige zomer zijn we samen met hen op vakantie geweest in Oostende. Het was een fantastische week. Ze hebben alle vier met elkaar gespeeld alsof hun leven ervan af hing. Mijn man en ik zaten er met open mond naar te kijken. Prachtig om te zien.

Waar wonen de jongens momenteel?

Griet: Niet-begeleide minderjargie vluchtelingen kunnen tot hun achttien jaar in het 'SOI' blijven. Daarna moeten ze op zoek naar iets anders. Het is voor deze jongeren heel moeilijk om in Gent een degelijke woonst voor een redelijke prijs te vinden. Er zijn veel barrières. Onze jongens hebben het geluk dat wij een paar studio's verhuren waar we al langer aan positieve discriminatie deden. Madian is september 2019 verhuisd naar een studio en sinds augustus 2020 woont zijn broer boven hem. Telkens hebben we samen de studio opgefrist en hielpen we bij de zoektocht naar meubelen en huisraad.

Ik kan me voorstellen dat het niet altijd rozengeur en maneschijn is.

Griet: Het is niet altijd gemakkelijk, het zijn pubers met een stevige rugzak. Ze zijn in 2014 gevlucht na een inval van IS in Noord-Irak. Op de vluchtroute zijn ze hun ouders kwijtgeraakt. Ze zijn vier jaar in Turkije gebleven, waar ze geen toegang hadden tot school. Uiteindelijk zijn ze in België beland. We weten weinig over hun achtergrond, maar we gaan ervan uit dat die verhalen wel zullen komen als de tijd rijp is.

De oudste is heel enthousiast, leergierig en gemakkelijk om mee te verbinden. Hij heeft ook meer nood aan verbinding. De jongste heeft het regelmatig wat moeilijker en wil dat zelf oplossen. Afspraken maken is soms lastig. Ook de eerste lockdown was heel moeilijk voor hen. Hun hele structuur viel weg, hun Nederlands ging achteruit en ze voelden zich geïsoleerd.

Hoe gaat het nu met hen ?

Griet: Sinds september zitten ze in het 4de jaar BSO Haartooi. De oudste weet al sinds zijn vier jaar dat hij kapper wil worden. Deze studies zijn best moeilijk voor hen, maar ze doen het toch maar. Ze hebben thuis ook niemand die achter hen aan zit of voor structuur zorgt. Tijdens de eerste lockdown hielp ik soms met schoolwerk maar intussen zijn ze zelfstandiger geworden en willen ze zelf hun plan trekken.

Ze hebben intussen ook een mooie vriendengroep opgebouwd waar ze kunnen op terugvallen. Ze hebben hier vrienden uit Syrië, Afghanistan, Iran en ze spreken allemaal Nederlands onder elkaar. Heel bijzonder toch?

In 'De Centrale' leren ze saz spelen en ze doen graag aan sport: lopen, fitness en voetbal. Fysiek bezig zijn helpt hen om af en toe uit hun hoofd komen. Ze lopen o.a. bij de loopclub van Minor Ndako* waar trouwens iedereen kan bij aansluiten. Deze vzw begeleidt hen ook met het beheren van hun budget, het huishoudenen andere praktische zaken.

Welke impact heeft dit engagagement op jullie gezin?

Griet: We zijn heel blij dat ze in ons leven zijn. We hebben veel plezier, we lachen veel en er is veel liefde. We hebben al fantastische momenten beleefd. Als de jongens meegaan naar familiefeesten, zoals met Kerstmis, dan voelen ze de wamte van de familie. Na een feest krijgen we steevast fijne berichtjes vol hartjes.

Het is ook enorm verrijkend, zowel voor onszelf als voor onze kinderen. We vinden het belangrijk om hen ervan bewust te maken dat ze zich in een bevoorrechte posistie bevinden en dat we kunnen delen met wie het minder goed heeft, ook al heb je geen bloedband. Solidariteit is voor ons dus een werkwoord. We zijn zelf dankbaar dat we een steungezinnetje vormen, tijd en ruimte maken gaat dan vanzelf.

* SOI: Wil je zelf steungezin worden of op stap gaan met een nieuwkomer? Neem contact op met Kristel Danel (kristel.danel@stad.gent) voor meer info over de verschillende mogelijkheden in Gent. Lees een getuigenis en kom zo meer te weten.

 
* Minor Ndako is een organisatie die al twintig jaar opvang en begeleiding voorziet voor niet-begeleide minderjarige vluchtelingen en zoekt nog steungezinnen. Enkele medewerkers van Minor-Ndako ondersteunen je bij dit engagement. Bij vragen en bedenkingen kan je steeds bij hen terecht.

 

Het is fijn om te voelen dat je kan verbinden ook al heb je geen bloedband.

Ontdek de verhalen van de Gentse Raconteurs

Heb je zelf een boeiend verhaal over je wijk? Over een markant figuur, een bijzondere plek, een opmerkelijke gebeurtenis?
Deel het op dit platform. Voeg je tekst in, laad een passende foto, video of audiofragment op, duid de wijk aan (adres of locatie) en publiceer. In het aparte tabblad bovenaan vind je een handige handleiding.
Wil je zelf mee op jacht naar interessante verhalen in je wijk en als reporter aansluiten bij de Gentse Raconteurs? Contacteer dan David Slosse, telefonisch op 0475 73 04 64 of via raconteurs@stad.gent