Bakkerij Van Hoorebeke: ouderdomsdeken van Ledeberg

12 december 2018door Dienst Beleidsparticipatie

De Raconteurs van Ledeberg brengen het verhaal van deze oudste warme bakkerij van Ledeberg en waarschijnlijk ook van Gent.

De geur van vers brood of knapperige broodjes bij het ontbijt. Wie zou daar niet vroeger voor opstaan? En als tussendoortje, in de namiddag, een lekkere, nog lauwe, verse appelflap. Ik kan mijn nieuwsgierigheid naar dat lekkers niet langer bedwingen en ga op bezoek bij bakkerij Van Hoorebeke in de Weldadigheidstraat. De oudste warme bakkerij van Ledeberg en waarschijnlijk ook van Gent. Wanneer ik binnenkom gaat mijn mond een beetje open.

 

Wauw! Wat een ruimte! De bakkerij staat vol toestellen, materialen, weegschalen en bakvormen, die al jaren allerlei lekkers achter de rug hebben. Verder ook een reusachtige rijskast, een verdeelmachine en nog zoveel meer. Allemaal uit de naoorlogse jaren toen vader Van Hoorebeke hier in 1946 met de bakkerij begon. Alles is piekfijn onderhouden en veel ervan wordt nog gebruikt. Daartussen staat bakker Michel Van Hoorebeke. In een lange witte schort. Ingrediënten afwegend en bijvoegend. In de bakkerij is het aangenaam warm. Dat komt niet enkel door de ovens maar ook door de liefde die bakker Michel en bakkerin Monique uitstralen voor hun vak en voor elkaar.

Michel: “Als kleine jongen al was ik niet uit de bakkerij weg te slaan. Mijn opleiding heb ik eigenlijk van mijn pa gekregen. Vanaf mijn twaalfde mocht ik met vader mee op zijn broodronde. Beleefd en vriendelijk zijn  tegen de mensen, ook tegen wie (nog) geen klant was, kregen we toen met de paplepel mee. In 1977 begon het echt. Toen nam ik de bakkerij van mijn vader over. Ik werkte hard en had heel veel geluk, want ik leerde het liefste meisje van heinde en ver kennen: Monique, de dochter van mijn vader zijn schoolvriend.”

Terwijl Michel dat vertelt schitteren zijn ogen en de wangen van Monique, die er is komen bijzitten, kleuren een beetje rood en dat is niet van de warmte in de bakkerij. 
In 1983 huwden ze. Of Monique in de bakkerij kon helpen? En de winkel doen? En daarbij nog wassen, strijken, koken,…? Dat was niet in 1,2,3 beslist, want Monique had een mooie job. Ze werkte met computers. Toen al. Nu neemt Monique, een vrouw van haar tijd, of zelfs haar tijd vooruit, het gesprek over van Michel.

Monique: “Een paar maanden voor ons huwelijk ben ik bij Michel en zijn ouders gaan inwonen. Om het allemaal te leren en om voor mezelf uit te maken of ik dat wel wilde doen. En ik ben gebleven. En nee, het was zeker niet altijd gemakkelijk in het begin. En er viel toen al eens een woordje maar we zijn altijd blijven praten met elkaar en elkaar graag blijven zien.”

Michel denkt graag terug aan het Ledeberg van zijn kinder- en jeugdjaren, toen alles eenvoudiger was, gewoner ook. “Er is veel veranderd. Ook in Ledeberg.”

Zou het vroeger beter geweest zijn?
Michel: “Als ik nu terugkijk stel ik vast dat er ook problemen en moeilijkheden waren, misschien niet zoveel en zelfs niet zo moeilijk als we toen dachten. De tijd brengt veranderingen mee. Ook ik ben veranderd”

En veiliger?
Michel: “Enigszins wel. Er was minder criminaliteit, of we hadden er geen weet van. We konden op straat spelen want er was weinig verkeer en niet onbelangrijk… Er was veel sociaal contact,  iedereen kende iedereen. Dat is allemaal veranderd mensen zitten niet meer op de stoep, er is geen tijd meer voor elkaar. Aan de ingang van de buurttuin is er ’s avonds vaker overlast van jongeren. De buurtbewoners durven die gasten er niet op aan te spreken en blijven binnen.” “Vroeger gaf je die ter plekke een draai om hun oren. We zijn de laatste tijd, sinds we een nieuwe wijkagent hebben, geruster. Die man controleert op tijd en stond en vraagt in de buurt of alles in orde is.”

Bij de vraag of er veel veranderd is wat het brood betreft, knikken Monique en Michel eensgezind. “Het aanbod is veel groter geworden. Er zijn veel meer soorten brood, en dat elke dag niet enkel in het weekend. Er zijn ook meer broodjes, meer keuze aan koffiekoeken. Mensen eten nog altijd brood, wat minder dan vroeger, maar toch… . Kijk maar eens in een grootwarenhuis hoe groot het aanbod daar is.”

Inderdaad ligt daar een groot assortiment: wit, lichtbruin, donkerbruin, met allerlei zaden, harde korsten, zachte korsten, ronde broden, lange broden, ovale broden, broden met suiker, met chocolade, met noten, broden en broodjes verpakt in plastiek zakjes, voorgebakken broodjes,… . Er is keuze te over. Maar meer dan eens is dat brood in de mond een platgedrukte spons. Gemaakt aan de lopende band in een broodfabriek. Niet zoals het ambachtelijke brood van de warme bakker. Fierheid voor het beroep, voor het vakmanschap, liefde voor de ingrediënten die door de vingers glijden, trots op het eindproduct, blijheid voor iedere tevreden klant. 

Het is geweten dat tijdens de eindejaarsperiode mensen van ver buiten Ledeberg naar bakkerij Van Hoorebeke komen om een voorraad truffels in te slaan. Dat is dé specialiteit van Monique. Hele nachten staat ze dan truffels te draaien tot haar vingertoppen pijn doen.

 Maar maakt de warme bakker ook taarten?

Michel: “Euhm, ja. Maar niet zoveel. Met de feestdagen maak ik wat taarten en op zondag wat kleine gebakjes. Ik ben niet echt een patissier, maar broodbakker.”

Of het consumptiegedrag in al die jaren veranderd is? Ook wat dat betreft zijn Michel en Monique het eens. “Vroeger was het aanbod niet zo groot. Er waren minder soorten brood, minder verschillende koeken. Nu is er van alles meer. Vroeger werd op zaterdag het meeste verkocht. Nu is dat op zondag. Zaterdag hebben de mensen het drukker, doen boodschappen in de warenhuizen en kopen daar vaak hun brood. Zondag gaan ze naar de bakker om ontbijtkoeken, brood en broodjes. In de namiddag komen ze koeken en zoetigheden kopen voor bij de koffie of om ’s avonds voor de tv te smullen. De zoetigheden zoals kleine koekjes maken we ook zelf.”

De bakkersstiel is geen 9-to-5-job, stel ik vast. Een halve nacht of langer, terwijl de meeste mensen slapen en dromen, in de bakkerij staan. Van ’s morgens tot ’s avonds in de winkel staan. Vriendelijk zijn tegen de klanten ook al heb je een slechte dag. Alles netjes onderhouden en iedere dag bakken met verse ingrediënten. Je moet er wat voor over hebben. Dat brengt me bij mijn laatste vraag. Zouden ze het opnieuw doen?

Ze kijken elkaar aan en dat zegt genoeg. Monique wordt binnenkort 70 jaar, Michel is 68 jaar. Beide zijn met pensioen, maar nog staan ze, dag in dag uit, in de bakkerij en in de winkel. Michel wil blijven bakken. Hij weet van geen ophouden. Michel: “Wat moet ik anders doen? Ik bak graag en de mensen blijven komen. Mijn vrouw kijkt er meer naar uit dan ik om te stoppen.”

Ik kijk naar Monique die ijverig knikt. Ze is ervan overtuigd dat ze zich niet gaat vervelen als ze stopt. “Dan zal ik echt tijd hebben voor mijn grootste hobby. Dan kook ik uitgebreid en probeer ik nieuwe gerechten en kruiden.”

De bakker kijkt naar de bakkerin, zijn bakkerin, met zoveel liefde in zijn ogen dat het mij en de fotografe die bij me is, diep ontroert.

Michel: “Ik heb heel veel respect voor alles wat ze doet. Weinigen zouden het kunnen en willen doen.”

Het is stil in de bakkerij. Dit was een oprechte liefdesverklaring. We nemen afscheid en stappen in de frisse avondlucht naar huis, ons verheugend op de verse appelflappen van de volgende dag.

In de niet zo verre toekomst zal bakkerij Van Hoorebeke echt haar deuren sluiten. Voor altijd. Zal er dan nog iets overblijven van het bakhuis en van de winkel waar, sinds 1946 tot vandaag zonder enige verandering, van vader op zoon, ontelbare broden en lekkernijen de deur uitgingen?

Meer over: 

Michel en Monique (Foto: Lisa-Marie Declerck)

Ontdek de verhalen van de Gentse Raconteurs

Heb je zelf een boeiend verhaal over je wijk? Over een markant figuur, een bijzondere plek, een opmerkelijke gebeurtenis?
Deel het op dit platform. Voeg je tekst in, laad een passende foto, video of audiofragment op, duid de wijk aan (adres of locatie) en publiceer. In het aparte tabblad bovenaan vind je een handige handleiding.
Wil je zelf mee op jacht naar interessante verhalen in je wijk en als reporter aansluiten bij de Gentse Raconteurs? Contacteer dan David Slosse, telefonisch op 0475 73 04 64 of via raconteurs@stad.gent