Aysar

24 oktober 2019door Dienst Beleidsparticipatie

Voor de Startdag tegen armoede van 14/09/2019 tekenden de Raconteurs, op vraag van Woongift.Gent, een reeks van pakkende getuigenissen op.

“Ik werk van zeven uur ‘s avonds tot vier uur ‘s morgens. Voor 10 euro per uur.”

Aysar (43) trekt zijn T-shirt omhoog en toont de grote pleister op zijn rug. “Om mijn rug warm te houden”, zegt hij. Hij heeft veel pijn, is zes jaar geleden geopereerd. Maar toch moet hij straks gaan werken, in de vleesfabriek, de nachtshift. Tijdens het gesprek kijkt hij regelmatig op zijn horloge. Straks komt het witte busje hem halen.

Aysar: “Ik kom uit Irak, Bagdad. In 2005 ben ik daar weggegaan, het was er niet veilig meer. Veel bommen, geen politie meer, het systeem was kapot. Eerst ben ik naar Rome gegaan, alleen. Vier jaar ben ik daar gebleven.

Ik heb in Rome een Belgische vrouw leren kennen en zo ben ik in 2010 naar België gekomen. Eerst in een grote textielfabriek gewerkt, in Antwerpen, bijna twee jaar. Ik moest daar textiel sorteren, tweedehandstextiel dat dan naar Afrika ging. Maar ik had altijd pijn in mijn rug, moest altijd recht staan. Ik ben toen geopereerd.

Ik ben ondertussen gescheiden. Nu werk ik in Aalter, in een vleesfabriek, ook al twee jaar. Ik moet daar van zeven uur ‘s avonds tot vier uur ‘s morgens de machines kuisen. Voor 10 euro per uur. Dat is te weinig. Geen nachtpremie, geen maaltijdcheques. Als ik opslag vraag aan de chef, zegt hij: als je het niet graag doet, stop dan.

Ik heb nog altijd veel pijn in mijn rug. Ik moet daar ook altijd recht staan, veel zware dingen opheffen. Eén keer in de week moet ik ook in de frigo’s werken, min twintig graden. Als ik dan thuiskom, slaap ik ook niet goed. Er is hier altijd veel lawaai.

De dokter zegt: je moet minder werken. Ook de VDAB zegt: je moet ander werk zoeken. Ik wil alles proberen. Ik heb al twee, drie keer examens gedaan, bij de Stad Gent, bij Volvo. Maar ik moet dan dertien papieren invullen en begrijp veel dingen niet. Ik begrijp wel Nederlands, maar niet goed genoeg om te lezen en schrijven.

Ik ben nu bezig met mijn rijbewijs. In Irak was ik een goede chauffeur. Ik ben hier nu geslaagd voor theorie. Negen of tien keer heb ik geprobeerd. Elke keer kwam ik thuis en maakte ik het examen opnieuw, om te oefenen voor de volgende keer. En in februari is het dan gelukt: 41/50, juist gepast (lacht). Ik ga nu beginnen oefenen voor mijn praktisch. Ik zou graag bij de post werken, met de auto, postbussen leegmaken. Dat is meer afwisseling, zitten en staan, dat is beter voor mijn rug. Het is ook beter betaald. En het is overdag.

Mijn droom? Terug naar Irak gaan. Altijd, ja. Mensen gaan daar meer bij elkaar op bezoek, ze blijven een beetje praten, beetje drinken, beetje eten. Ik ben één keer 27 dagen op bezoek geweest en ik ben toen 10 kilo bijgekomen (lacht).

Hier zijn mensen machines: werken… werken… werken ... In Irak is iedereen is oké, werk of niet; zolang je geen honger hebt, is er geen probleem. Maar ik zou niet meer in Irak kunnen leven. Het systeem is erg veranderd, ik begrijp het niet meer.”

Rudy Pieters

Meer over: 

Aysar (Foto: Robert Pieters)

Ontdek de verhalen van de Gentse Raconteurs

Heb je zelf een boeiend verhaal over je wijk? Over een markant figuur, een bijzondere plek, een opmerkelijke gebeurtenis?
Deel het op dit platform. Voeg je tekst in, laad een passende foto, video of audiofragment op, duid de wijk aan (adres of locatie) en publiceer. In het aparte tabblad bovenaan vind je een handige handleiding.
Wil je zelf mee op jacht naar interessante verhalen in je wijk en als reporter aansluiten bij de Gentse Raconteurs? Contacteer dan David Slosse, telefonisch op 0475 73 04 64 of via raconteurs@stad.gent