Ace

21 oktober 2019door Dienst Beleidsparticipatie

Voor de Startdag tegen armoede van 14/09/2019 tekenden de Raconteurs, op vraag van Woongift.Gent, een reeks van pakkende getuigenissen op.

Ace: “Ja, ik droom nu zelfs van het klassieke ‘huisje-tuintje’-scenario met een vriendin. Daar is eigenlijk niets mis mee.”
 

Vele jaren zat hij slecht in zijn vel en kreeg hij zijn leven niet op de sporen. Een paar keer stond hij ook oog in oog met de dood. Dat het leven op straat ongemeen hard kan zijn en een zware tol eist, valt af te lezen van zijn gezicht. Toch vond Ace (38) de moed en de kracht om de draad weer op te pikken.

“Ik ben oorspronkelijk niet afkomstig uit Gent, maar heb altijd veel vrienden gehad die er studeerden. Ik ging vaak bij vrienden logeren, omdat het thuis al een tijdje niet zo goed liep. Toen op een dag de gemoederen te hoog oplaaiden, besloot ik om te vertrekken. In Gent vond ik een studentenkot. Maar mijn problematisch gebruik leidde er toe dat ik mijn auto moest verkopen en uiteindelijk belandde ik voor een korte periode op straat.

Ik keerde terug naar mijn familie en vond werk en een huis in Lokeren. Maar ik zat zo in de knoop met mijzelf toen… Uiteindelijk is dat misgelopen en belandde ik terug in Gent. Dan ben ik doelbewust dakloos geworden, ook al wilde ik het niet echt. Ik heb toen alles opgezegd, alles opgegeven. Eigenlijk had ik de intentie om een einde te maken aan mijn leven. Maar op het moment zelf kreeg ik dat niet over mijn hart.

Die tweede periode op straat duurde heel lang en was voor mij persoonlijk enorm zwaar. Zo zwaar dat ik nog een laatste keer naar mijn ouderlijk huis ben getrokken.  Mijn eigen ouders hebben mij toen gewoon de toegang geweigerd. Ik heb dan even bij mijn grootmoeder gewoond en ben uiteindelijk naar Antwerpen getrokken, waar ik een tweede zelfmoordpoging ondernam. Na een opname van vier maanden ben ik opnieuw naar Gent afgezakt voor een laatste, vrij lange periode op straat.

In 2011 maak ik kennis met vzw Samenlevingsopbouw. Ik kon er, onder het statuut van Artikel 60, een jaar mee draaien op De Site in het Rabot. Daarna heb ik geprobeerd om ander werk te zoeken. Ik heb altijd onder mijn niveau gewerkt. Ik had eigenlijk moeten kunnen studeren, maar als kind in een  arbeidersgezin kreeg ik die kans niet.

Na 2012 heb ik mij gewaagd aan een graduaatstudie aan het VSPW (Vormingsleergang voor Sociaal en Pedagogisch Werk), richting orthopedagogie, maar ik was toen al te zwaar alcoholverslaafd en kon niet verder. Ik belandde in een depressie en kreeg te kampen met een ernstige vorm van levercirrose. Uiteindelijk riep ik in april 2017 de hulp van mijn dokter in, waarna ik beetje bij beetje ben beginnen herstellen.

Tijdens mijn periodes van dakloosheid was mijn persoonlijk netwerk heel beperkt. Ik liep altijd alleen op straat. Bepaalde figuren meed ik om niet nog dieper in de problemen te geraken  Het is opmerkelijk hoe je in die situatie ook je eigen normen en waarden voelt vervagen. Ik ben een paar keer de grens met de criminaliteit overschreden. Ik herinner mij goed dat ik op een bepaald moment voor de keuze stond: of verder verglijden in de criminaliteit of kiezen voor meer vrijwilligerswerk bij Samenlevingsopbouw. Dat was echt een tweesprong. Gelukkig heb ik voor dat tweede gekozen.

Vandaag huur ik een vaste woonst. Dat is ongelooflijk waardevol. Dat is de eerste plek waar ik mij echt thuis voel. Dat voelen was zo lang geleden, ik wil dat nooit meer afstaan. Zo’n thuis is de stabiele basis voor alles. Ik voel me nu ook weer veilig.

Ik vind het vreselijk om daklozen te zien. In de buurt van het Sint-Pietersstation zie ik ze bijna dagelijks. Ook mensen die mij gekend hebben, maar mij nu niet herkennen omdat ze te ver weg zijn in hun verslaving. Ik vind het erg dat mensen zonder omzien voorbij stappen, en het doet me pijn te merken dat ik dat nu zelf ook doe. Maar ik kan ze onmogelijk mee naar huis nemen. Het risico om dan zelf te hervallen is te groot.Dat is ook de reden waarom  ik in september opnieuw een studie start aan het VSPW. Dit keer als graduaat maatschappelijk werk. Ik wil persoonlijk mee aan de kar trekken. Dat leven laat mij niet meer los.

Weet je wat mij altijd zal bijblijven? De eerste nacht in nachtopvang hanteerde men nog een systeem met bollen. Er was een beperkt aantal bedden en enkel wie  een bolletje kreeg, mocht binnen. Er stond daar een oud vrouwtje met plastic zakjes rond haar voeten, die ze als schoenen droeg. Zij kreeg geen bolletje en moest gaan.

Wat ik mezelf toewens over vijf jaar? Samen met een vriendin een huis met tuintje aan het afbetalen zijn. Klassiek, hé? Maar weet je: ik hou wel van tuinieren. Met je handen in de aarde wroeten en groenten kweken, dat is prima. En ik zou heel graag als opbouwwerker aan de slag zijn bij Samenlevingsopbouw en er mee de strijd voeren tegen dakloosheid.”

 

David Slosse

Meer over: 

Ace (foto: Robert Pieters)

Ontdek de verhalen van de Gentse Raconteurs

Heb je zelf een boeiend verhaal over je wijk? Over een markant figuur, een bijzondere plek, een opmerkelijke gebeurtenis?
Deel het op dit platform. Voeg je tekst in, laad een passende foto, video of audiofragment op, duid de wijk aan (adres of locatie) en publiceer. In het aparte tabblad bovenaan vind je een handige handleiding.
Wil je zelf mee op jacht naar interessante verhalen in je wijk en als reporter aansluiten bij de Gentse Raconteurs? Contacteer dan David Slosse, telefonisch op 0475 73 04 64 of via raconteurs@stad.gent