“Ik ben een echte straatloper”

02 juli 2020door Dienst Beleidsparticipatie

“Ik ben niet oud, hé”, verzekert ze mij meermaals met een glimlach. “Oud word ik pas de dag dat ik mezelf niet meer verzorg.”

Ze is in meerdere opzichten een buitenbeentje, Brigitta Simoens (91). Op haar 87ste trok ze met een van haar zonen op reis door Noorwegen. En vorig jaar, op haar 90ste kwam haar eerste boek uit: Eb & vloed, zeg maar een uitgebreide weergave van haar eigen levensloop. Het verhaal van haar oorlogsjaren in Ieper tot haar huidige verblijf in Gent. “Ik had nooit gedacht dat ik in mijn leven zou beginnen schrijven, maar zie: plots was er die drang en ik was niet meer te stoppen”, lacht Brigitta. Met haar heldere blik en haar lange witte haren, lijkt ze zo weg gestapt uit de betere Scandinavische film.
 

Ondernemersbloed

Brigitta zag het levenslicht in april 1929 in Ieper. Ze groeide daar op met haar twee zussen en genoot thuis een tweetalige en bij momenten strenge opvoeding. Later leerde ze een arts kennen, met wie ze huwde. Na jaren vol overgave te hebben gezorgd voor het eigen gezin, brak de ondernemingszin in Brigitta voorgoed door. Zo werd ze achtereenvolgens restaurantuitbaatster (van het voormalige Caesarshof in Lo), mede-vennoot van een groothandel in papierwaren voor drukkerijen en daarna van Tubax, een groothandel in metalen meubels. Toen Tubax failliet verklaard werd, was Brigitta vastberaden om voortaan zelf de touwtjes in handen te nemen. Ze koos voorgoed voor Gent als nieuwe thuishaven en stampte haar eigen bedrijf uit de grond, een groothandel in kantoor- en schoolmeubilair. Dat gaf ze de naam Git’sit mee, een knipoog naar haar voornaam en naar het product. Aanvankelijk gevestigd aan de Sint-Lievenslaan, verhuisde ze haar bedrijf later naar de nabij gelegen Gustaaf Callierlaan. Brigitta: “Dat alles combineerde ik met de opvoeding van mijn vijf kinderen, van wie ik er een verloor en met de zorg van mijn ouder wordende moeder en mijn zwakbegaafde zus, Moniekje. Ik woonde in de zaak, zo begaan was ik met mijn werk. Het liet me geen moment los.” Door in Gent gevestigd te zijn, wist Brigitta er heel wat belangrijke klanten te winnen, waaronder de universiteit, het Gentse stadsbestuur, meerdere kantoren en horecazaken, waaronder Café Théatre.

“Het zakenleven in Gent heeft mijn contacten erg verrijkt”, vertelt Brigitta. Gent was minder anoniem, wat het aangenaam maakte om er te ondernemen. Ik kan niet meer natellen hoe vaak ik ’s avonds in de stad ben gaan eten. Ook op dat vlak is Gent een geweldige stad. En dat hoeft dan niet per se rijkelijk te zijn. Ik kan evengoed genieten van een Turkse maaltijd bij Gulhan in de Sleepstraat, een Griekse schotel bij Athene of een dagschotel hier achter de hoek, bij Spring, in de Zebra of bij Jour de Fête.
 

Gulzig naar kunst en cultuur

Intussen betrekt Brigitta bijna tien jaar een ruime, klare flat op de eerste verdieping aan de Franklin Rooseveltlaan.  Een leven vol kunst en design heeft hier duidelijk sporen nagelaten in schilderijen, beeldhouwwerk en stijlvol meubilair. Aan de muur schilderwerk van onder meer de Gentse kunstenaar Bob Stadius en de Antwerpse Rafael Gorsen. Tijdens mijn bezoek laat radiozender Klara zich van haar stemmige kant horen. “Zelf ben ik altijd gulzig geweest naar kunst en zocht ik actief het culturele leven in Gent op”, stelt Brigitta. “Ik had veel contact met kunstenaars en bezocht vele tentoonstellingen van Jan Hoet, met wie ik een goede band had. Die contacten zorgde op zich voor nieuwe bestellingen aan design meubilair.” 
 

Déjeuneren, lezen en flaneren

Met de stijlvolle stores aan de brede vitrines van haar flat, ontvouwt Brigitta het schouwspel dat zich dag in dag uit afspeelt aan de drukke verkeersas waar ze woont. Hier passeren dagelijks duizenden wagens, wat een jachtig tafereel oplevert. “Ik houd daar wel van”, stelt Brigitta mij gerust. “Tijdens het lezen en déjeuneren heb ik zo altijd beweging. De goede isolatie zorgt er gelukkig voor dat ik wel beeld, maar geen klank heb. En wil ik echt rust, dan laat ik mijn stores gewoon zakken.” Zelf kan ze gelukkig nog goed tegen de drukte. Te lang binnen blijven is niets voor Brigitta. “Alle dagen moet ik naar buiten. Eigenlijk ben ik een straatloper”, lacht ze. “Tweemaal per week ga ik naar de kine en ik heb geregeld een afspraak met mijn kapster. Maar wat ik het liefst doe, is met mijn kleinkinderen naar het Veerlepleintje trekken voor een wijntje met olijven.” Gelukkig is ze nog goed te been. Brigitta: “Mijn flat kent een prima ligging. Zowel de tram als de bus stoppen hier vlakbij. Weet je, vorig jaar, toen mijn boek uitkwam, ben ik nog eigenhandig hier en daar kleine bestellingen gaan leveren. Dat lukt nog allemaal en het houdt me jong.”   
 

Verse corona-verzen voor de buren en breigoed voor het goede doel

De zorg om andere mensen is bij Brigitta aangeboren: “Als kind kregen wij van onze ouders een doorgedreven katholieke opvoeding mee. En tot vandaag ben ik diep gelovig.” Iets doen voor anderen betekent daarom veel voor Brigitta. Zeker voor wie het moeilijk heeft. Brigitta: “Ik heb altijd breiwerk gemaakt: pulls, sjaals, dat soort dingen. Dat doe ik al sinds ik mijn zaak had en ik ben er eigenlijk nooit mee gestopt. Ik maak deel uit van de breiclub bij Solidariteit voor het Gezin. Normaal komen we iedere dinsdag bijeen, maar door corona ligt het wat stil. We maken dan kleren voor vzw De Tinten, die het verder verdeelt onder mensen die het goed kunnen gebruiken.” 

Bijna tien jaar woont Brigitta in residentie Pergola en met plezier. “We houden hier met de buren onderling goed contact. Daar ben ik op gesteld, net als op mijn vrijheid. We lopen elkaars deur dus niet plat, maar er is een zekere verbondenheid. Zo heb ik het graag.” En al telt Brigitta inmiddels 91 lentes, ook binnen haar eigen flatgebouw onderneemt ze nog actie. “Tijdens de quarantaine kwam ik op het idee om corona-verzen te schrijven voor mijn buren. Die laat ik dan uitprinten en hang ik op in de lift. Ja, ik heb daar al leuke reacties op gekregen. Geloof me: het zit hem in het leven vaak in de kleine dingen.”

Tot slot nemen we afscheid. Het vele vertellen heeft Brigitta een kleurtje bezorgd. Voor ze me buiten laat, toont ze me nog een tablet in haar woonkamer die ze met één toets aanzet, waarna een album met familiefoto’s automatisch begint af te spelen. Een manier om rustig en voldaan terug te blikken op haar rijkelijke leven. En in de keuken prijkt een levensgroot prikbord vol foto’s van haar intussen fors uitgegroeide familiestamboom. Ik krijg uitleg bij de vele vertakkingen en voel hoe haar liefdevolle stem en blik boekdelen spreken. Eb & Vloed: Brigitta beleeft duidelijk de vloed van haar leven. 

Meer over: 

Brigitta Simoens (91)

Ontdek de verhalen van de Gentse Raconteurs

Heb je zelf een boeiend verhaal over je wijk? Over een markant figuur, een bijzondere plek, een opmerkelijke gebeurtenis?
Deel het op dit platform. Voeg je tekst in, laad een passende foto, video of audiofragment op, duid de wijk aan (adres of locatie) en publiceer. In het aparte tabblad bovenaan vind je een handige handleiding.
Wil je zelf mee op jacht naar interessante verhalen in je wijk en als reporter aansluiten bij de Gentse Raconteurs? Contacteer dan David Slosse, telefonisch op 0475 73 04 64 of via raconteurs@stad.gent