Maureen

21 oktober 2019door Dienst Beleidsparticipatie

Voor de Startdag tegen armoede van 14/09/2019 tekenden de Raconteurs, op vraag van Woongift.Gent, een reeks van pakkende getuigenissen op.

Maureen: “Ik heb altijd geprobeerd om er verzorgd uit te zien. Maar ook daarvoor word ik met de vinger gewezen.”

Ze heet Maureen. Dat komt van: Maar één. Eigenlijk wilde haar moeder maar één kind. Was ze een jongen geweest, dan had ze haar Alain genoemd, omdat dat klinkt als alleen…. Maureen brengt haar verhaal met een starre blik en met mondjesmaat. Een leven vol hindernissen en tegenslag. Ze is chronisch ziek en leeft van een werkloosheidsuitkering. Toch vindt ze nog de kracht om aan vrijwilligerswerk te doen in een sociaal dienstencentrum. 

“Ik ben heel streng opgevoed. Drie jaar na mijn geboorte kregen mijn ouders onverwacht nog een tweede dochter, ook al hadden ze het liever gehouden bij één kind. Dat lag zeer moeilijk. Het verschil in opvoeding tussen mij en mijn zus was zeer groot. Zij kreeg altijd alle aandacht. We werden voortdurend tegen elkaar opgezet en ik werd telkens achteruitgestoken. Daardoor is de band met mijn moeder nooit goed geweest. 

Vandaag ben ik een alleenstaande moeder van 3 zonen, waarvan er intussen twee het huis uit zijn. Ik ben geboren in Ledeberg en woon er nog altijd. Breed heb ik het nooit gehad.

Het contact met mijn ouders verliep moeilijk. Mijn vader hielp nooit mee in het huishouden, waardoor er een grote druk op mijn schouders terechtkwam. In 1968 werd hij ziek, waardoor we het financieel moeilijker kregen. Mijn moeder werkte iedere avond, waardoor we haar maar weinig te zien kregen. In 1984 huwde ik met mijn man, van wie ik intussen gescheiden ben en kreeg mijn moeder kanker. Het gevolg was dat ik mijn studies, A2 Verpleegkunde, moest stop zetten. Ik zorgde er wel voor dat mijn zus haar A1 in Secretariaat-Talen kon halen. Daardoor werkt zij nu aan de Universiteit Gent als directiesecretaresse. Dat is alles wat ik nog van haar weet.  

In 1987 raakte ik zwanger van mijn eerste kind. Ondertussen was mijn zus ook getrouwd en werd ook zij zwanger. We wilden beide dat ons moeder de meter van ons kind zou worden, maar mijn moeder wilde enkel meter zijn van het kind van mijn zus. Op kerstdag in 1989 overleed mijn moeder. Sindsdien is het contact met mijn zus helemaal verbroken.

Uiteindelijk ben ik onder tal van tijdelijke contracten beginnen werken als opvoedster. Een vaste job heb ik nooit kunnen krijgen. Mijn man werkte in de bouwsector, vanaf 1992 in het bedrijf van zijn broer. Zes maanden later kreeg het bedrijf een financiële tegenslag. Toen mijn vader ziek werd, zorgde hij ervoor dat mijn ex-man financiële ondersteuning kreeg. Mijn pa deed die schenking aan mijn ex zonder mij daarover te raadplegen, terwijl dat eigenlijk wel geld was waar ik ooit aanspraak op zou maken. In die periode beviel ik van een derde zoon.

In 1995 kon ik als zorgkundige aan de slag bij het Gentse OCMW. Omdat ik over geen ervaring beschikte, werd ik tijdens mijn werk gepest en uitgesloten door de collega’s. Dat ging soms ver. Nog tijdens mijn proefperiode werd ik ontslagen. Toch liet ik de moed niet zakken. Na mijn ontslag maakte ik plannen om zelfstandige te worden in de pedicure, manicure en gezichtsverzorging aan huis. Helaas was dat niet naar de zin van mijn man en werd ik opnieuw gekortwiekt in de dingen die ik wilde doen.

De relatie met mijn man liep heel slecht. Op de dag voor de plechtige communie van mijn zoon heeft hij geprobeerd om mij te wurgen. De ochtend van de communie heb ik nog de blauwe plekken met make-up verdoezeld. Van de valium die de dokters me gaven om de pijn te verzachten, viel ik tijdens de kerkdienst in slaap. En opnieuw werd ik met de vinger gewezen, terwijl ik eigenlijk het slachtoffer was.

Voor de buitenwereld leken we wellicht het perfecte gezinnetje, maar de werkelijkheid was helemaal anders. Op de avond van de begrafenis van mijn beste vriendin vond ik bij thuiskomst een afscheidsbriefje van mijn man. Dat had ik totaal niet zien aankomen. Zonder mijn moeder, zonder mijn vriendin en zonder mijn huishouden viel alles uit elkaar. Kerst was plots geen kerst meer.

Ik ben altijd op zoek gegaan naar verzoening met mijn ex-man, maar uiteindelijk heeft het geleid tot een jarenlange vechtscheiding. Zes maanden na zijn vertrek kreeg ik een anonieme brief waarin stond dat mijn ex een relatie had met een transseksueel. Prompt besefte ik dat mijn huwelijk één grote leugen was geweest, een zoveelste mokerslag. Ik zie mezelf nu eigenlijk maar als een product dat alleen goed was om zijn kinderen op de wereld te zetten.
Mijn oudste zoon heeft de scheiding volledig aan mij toegeschreven. Ik krijg zelfs zijn kind, mijn eigen kleinkind, niet te zien. Mijn middelste zoon is tijdens zijn opleiding aan de hogeschool uit de kast gekomen als homo. Hij wilde kost wat kost vermijden om een vrouw ooit pijn te doen, zoals hij zijn vader had zien doen bij mij.

In 2012 had ik voldoende geld bijeen gespaard om een eigen huis te kopen in Ledeberg. Geld voor een deftige renovatie heb ik niet, hoewel dat echt wel nodig is. Ik leef ook met een budgetmeter voor gas en elektriciteit, maar niet omdat ik nog schulden heb. In 2014 studeerde mijn jongste zoon af als kok en hij ging bij zijn vader wonen. De dure koksopleiding had mij al veel geld gekost. Momenteel kan ik hem niet bezoeken bij zijn vader, wegens een straatverbod voor mij. Zelf komt hij weinig op bezoek door de late uren in de horeca. Mijn jongste en oudste zoon gaan nu ook heel vaak met hun vader op café.
 

In 2015 werd bij mij fybromyalgie vastgesteld. Die aandoening zorgt voor chronische vermoeidheid en veel pijn. Dat maakt dat ik nu van dag tot dag moet leven. Toch maande de mutualiteit mij aan om het werk te hervatten. Even later werd ik weer op werkloosheidsuitkering gezet en doorgestuurd naar de GTB. Die dienst bemiddelt voor een gepaste job bij mensen met een arbeidsbeperking of gezondheidsproblemen. Ik werd ongeschikt verklaard voor de arbeidsmarkt en nu leef ik van een werkloosheidsuitkering die herleid zal worden tot het minimum zodra mijn zoon afgestudeerd is.
Op vijf jaar tijd heb ik mijn inkomen met 700 euro zien dalen, door het verminderde kindergeld, de weinige alimentatie van mijn ex en door de extra kosten waar hij nooit heeft bijgedragen. Ik heb al veel deurwaarders over de vloer gehad, maar ik heb er gelukkig altijd al voor kunnen zorgen dat het onderling geregeld werd en dat ze niks in beslag namen. 

Uiteindelijk heb ik een job kunnen krijgen bij Samenlevingsopbouw VZW, als opbouwwerker in een tijdelijk vervangingscontract. Dit heeft mij aangezet om een MIK-opleiding als ervaringsdeskundige te volgen voor heroriëntatie. Spijtig genoeg heb ik heb de studie niet kunnen afwerken omdat ik te veel geconfronteerd werd met mijn moeilijke situatie, waardoor ik het psychisch te zwaar kreeg. 

Op 1 januari dit jaar werd mijn oudste zoon opgenomen in het ziekenhuis met een overdosis. De reden was de stress als gevolg van zijn ontslag in het restaurant waar hij werkte omwille van vermeende fraude en het feit dat zijn vriendin abortus pleegde. 

Al die jaren zijn een gevecht geweest om mijn hoofd zowel financieel als sociaal boven water te houden. Toch blijf ik verder strijden en blijf ik geloven in de toekomst. Vandaag leef ik van een werkloosheidsuitkering en verricht ik vrijwilligerswerk in een sociaal dienstencentrum waar we 65+ers uit het sociaal isolement proberen halen. 

Ik heb altijd geprobeerd om er verzorgd uit te zien. Zo blijft mijn echte situatie verborgen voor de buitenwereld. Maar ook daarvoor word ik met de vinger gewezen. Wanneer ik eens iets nieuws aan heb of ik ben eens naar de kapper kunnen gaan, dan moet ik me altijd verantwoorden tegenover anderen.  Mensen beseffen niet wat voor schade hun opmerkingen aanrichten. 

Tegenwoordig ga ik geregeld voor groepen en scholen getuigen over mijn situatie. Mijn grootste wens is dat mijn huis in orde gezet zou worden en dat ik een uitkering zou ontvangen voor mijn ziekte. Ik zou graag terug wat mobieler worden en iets doen met manicure, pedicure en gezichtsverzorging, al was het maar op vrijwillige basis.” 

David Slosse

Meer over: 

Maureen (Foto: Robert Pieters)

Ontdek de verhalen van de Gentse Raconteurs

Heb je zelf een boeiend verhaal over je wijk? Over een markant figuur, een bijzondere plek, een opmerkelijke gebeurtenis?
Deel het op dit platform. Voeg je tekst in, laad een passende foto, video of audiofragment op, duid de wijk aan (adres of locatie) en publiceer. In het aparte tabblad bovenaan vind je een handige handleiding.
Wil je zelf mee op jacht naar interessante verhalen in je wijk en als reporter aansluiten bij de Gentse Raconteurs? Contacteer dan David Slosse, telefonisch op 0475 73 04 64 of via raconteurs@stad.gent